شمارهٔ ۳۳۶
خ خیالی بخارایی
0
Altın Yaprak
گهی دل می خورد خونم گه از راه جفا دیده
همین باشد کمال بی رهی ای دل تو با دیده
ز رسوایی نیندیشم کنون کز غم برون انداخت
حدیث دیده ام را گریه و راز مرا دیده
تو قدر خاک پای خود بپرس از مردم چشمم
نه زآن مردم که روشن می کنند از توتیا دیده
اگر نادیده رویت را به مه نسبت کند چشمم
مکن عیبش که بدخویی سیه روی است نادیده
از این غیرت نمی خواهد خیالی دیده را روشن
که می سازد خیالت را به مردم آشنا دیده
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş