شمارهٔ ۴۱۴

دوش چشمم ز فراق تو به خون تر می شد آه من بی مه رویت به فلک بر می شد اشک می آمد و می شست ز پیش نظرم هرچه جز نقش تو در دیده مصور می شد مه به کوی تو شب چارده خود بینه می گشت چو به آیینه روی تو برابر می شد هرکجا زان لب شیرین سخنی می گفتند سخن قند نگفتم که مکرر می شد قدر وصل تو دل امروز نکو می دانست اگر آن دولتش این بار میسر می شد هر نسیمی که شب از زلف تو در مجلس ما می گذشت از دم او شمع معنبر می شد آنکه وقتی نگران بود بر آن روی کمال گر همی دید کنونش نگران تر می شد صفت عارض چون آب تو در دفتر خویش بیشتر زآن ننوشتم که ورق تر می شد