Ölmenin Doğmaktan Bir Eksiği

tanrım bu yoktan dünyada hiç gidemediğim şiirler var ve hiç gelemediğim şehirler o şehirlerde dağlarla konuşur söz bilinenin ne bildiğini sorar ve öteye nasıl gidildiğini sayrıya basınca saz düşer kader ülkesinde kaybolan aşkın sessiz bilinmezliğine burası Yoksunluk ölmenin doğmaktan bir eksiği avucumda bir nefes bitirebilseydim ya sana hayat yeşili beli kırılmış bir kağıt olmazdım ben birden bire olmuş olan hep birden biredir tutulan ve insan yine hep olduğu gibi sesin haricinde bir ayak sesi demir pencereyi eşik eylemez duy ki ses ruhun çıplak bir ıslığı yahut işlek bir gölgesidir ve şiir delirmekten korur insanı duymak istediğin yere götürür bir varmış bir yakmış dünya eğreti dönüp durduğu kırk değneğin ucundan boşa atlamış ve der , Ben, burada olmak veya orda olmak arasında bir anlamsız takıdır harfler , sözleri cebinden çıkarıp gökyüzüne süren çocuklara satılır masala göre ben de kalmıştım sınıfta hiç pişman değilim kalışlarım gidişlerim yol verişlerim yok edişlerim şiirimin boks eldivenleri hiç üzgün değilim lakin nereden bilecektim her harfin ateş olduğunu ağacın kalemini ok diye nehrin yüzüne gönderecektim belki –daha iyiydi- bu okumayı hiç öğrenmeseydim dur ey aşk senin burada ne işin var ? basılmaz burda toprağa üşür sırça ayakların yanar düşlerin dünya senin kefenin mezarlıklar rahat yerin önün arkan sağın solun hilelidir iyi bilenim orası Varlık gitmenin varmaktan bir başkası