Hür Kuşlar Tufanı

Ellerine doğmuştuk hevesle Irağın olduk şimdi senin Kapılar yüzümüze kapandı bir bir İnandık ki dünya gelip geçilen yer Geçip gitmek yaşanacak her şeydir O ince zeka, kılcal bilgi Olabilir saymıyor bizi Biz ki, gövdesi varsa oyuz dünyanın Bu yalın ayakları, bu sakar elleri Bir adacık oluyoruz konduğumuz her yerde Orada, öbür adaların yanında Bir adacık, ki herkes bir boz, bir mavi Kendiyle uğunan kumrularız Savrulan toz zerresi Böylece kurtuluyor şehirler vebadan Lekesi kalmıyor kanın sokaklarda Çöz kuşaktan ipini, sal gövdeni köprüden Vücudunu parça parça pazarla Her şeyimiz soğuğun, açlığın bedeli Ölüm vadesiz, yaşam kısa vadeli Geceler huzurlu, adımlar tıp tıp Yalnızca kadınlar ve çocuklarımız Ölüyorlar birden Bir eflatun dağ tozu koklayıp koklayıp Söndür ışığını, sil hatırasını ve kapan Dönemez ki ufka baktıkça yol gören göçebe Her daim o yağız incedeyiz, o sarp uzunda Havlimiz canımızdan taştıkça ülkeden ülkeye Yolları kesiliyor uygar Roma'nın Gövdemizden akan sidik, kan, ter, asit Sınırları eriterek çıkıyoruz her meydana Kıyıları o cam fanus boşluğa Çarpa çarpa kırılıyoruz Ey ukdesi, var kalan her göçebenin Ey kavuşmak rüyası peygamberlerin O yüce dağa, bir daha başın diye konsak senin O yaslı nuh taşını alnın diye öpsek Geniş yaylalarda çiçeklensek tür tür Islansak neşemizin teriyle Yaralarımızı şarkılara belesek Şımara taşa kalbimizin bendinden Bıraksak gemini atlarımızın Mahpusu olduğumuz bu dışardan O vakit kurtulur muyuz? Sor ki, muştusu bizden gelecek O ki, bir seraptan doğurdu Kabuslardan fırlatıp Kıyımlardan artırdı hayat bizi Böyle bir havlin kavmiyiz Açıldık denizlere O korsan takalardan Salkım saçak döküldük suya Kimimiz çöp, dalgadan dalgaya Hangi şehir ister bizi Hangi gurbet ev olur Çıkış nerde, kıyı var mı İzi var mı umudun yollarımızda Sor bize Denizin dibinde demirden mezar Onu sor Uykular buz mavi, buz ayna Salınan kıyısız bir okyanus üstümüzde Soğuk keskin bir hızar Bize gelince Kesikle kırık, ıslakla kavak Bize gelince Kirliyle çıplak Canımız hayli alaflı, gözler köz Akıyoruz ırmakları tersine tersine Püskürülmüş lavız, toplaşıp dağ oluyoruz Ürpertiyoruz ışıkları renkleri Yırtarak yüzünü su mavinin, su berrağın Gövdemizi kanırtarak yazıyoruz Hayatın alınyazısını Her şeye barbarız, her şeye tufan Dönüşler kapandı çoktan, zaten biz Her ufka baktıkça yol görenleriz Arzumuz, varılacak hayatın tek kayrası Kalbimiz, ölçüsüz haritası yeryüzünün Biziz o, vakti gelen yokluk tanrısı Mahmut TEMİZYÜREK (Evrensel Kültür Dergisi, Ocak 2002)