شمارهٔ ۱۳۲

صبح دم چون خسرو خاور کشد تیغ از غلاف زیر خاک آرد سپاه هند را گرد مصاف از دعای صبح خیزان چون جمال آفتاب رو نماید فتح در آیینه دل های صاف عطرآیین بر ثریا پیچد از بازار چین در خطا آهو گذارد بر زمین بی هوش ناف باده گلگون شود رونق فزای بزم جم خیزد از آیینه دل ها غبار اختلاف ساقیا گر مژدگانی می دهی ساغر بده نوبت دوران ما آمد مکن خود را معاف عشق بازان را در این وادی وفا دل می دهد ور نه تاب صبر عاشق را ندارد کوه قاف روی نیکو را به چشم پاک اگر بینی چه باک واجب غیب است در شرع محبت بی خلاف آن که زخم دل گشاید بر رخش درهای فتح چشم چون بردارد از مژگان شوخ دل شکاف گوش کن مجذوب تا بنمایدت راه نجات تا توانی بر گناه و عجز خود کن اعتراف