شمارهٔ ۱۶۲

زاهد مگو که مست شراب دو ساله ام چشمی گرفته است به بیاد پیاله ام واقف نه ای که چون به کمندم گرفته است با زلف عنبرین بت مشکین کلاله ام هرگز به راه میکده خودسر نرفته ام قسمت مدام کرده به این در حواله ام چون دیده ام مدام نباشد به خط جام این خط خلاص کرده ز قید رساله ام یک دم خیال روی خوش و صنعت خدا به تر بود ز طاعت هفتاد ساله ام تا گوشه ای ز ملک غمت دل به جان خرید در سینه داغ ها شده مهر قباله ام با لطف آن مزاج ندانم که از چه رو هرگز به خاطر تو گران نیست ناله ام شکر خدا که از لب لعلت نهان نبود آن زهرها که ریخت غمت در پیاله ام دوشم به یاد خط تو دیوانه کرده بود دیدار ماه چارده و دور هاله ام مجذوب از قرینه توان یافتن که دوست آزرده نیست خاطرش از آه و ناله ام