شمارهٔ ۱۷۵

هر زمان از خون دل جام شرابی می زنم در غم شکرلبی بر آتش آبی می زنم نیستم پروانه تا خود را به هر آتش زنم ذره ام لاف وفای آفتابی می زنم غنچه ای می بوسم و یادی ز لعلت می کنم ساغری می نوشم و فال صوابی می زنم گوشه ای می خواهم و یک شیشه می با مه وشی بر صف هم صحبتان باز انتخابی می زنم از صبوحی مطلبم خر گریه مستانه نیست بخت خوابآلود را بر رخ گلابی می زنم می کنم آواره یک ترکش خدنگ ناله را ناشکاری با دعای مستجابی می زنم از تماشای کواکب حیرتم را مطلبی ست با خیال شوخ چشمان راه خوابی می زنم می کنم دل را تسلی با خیال عارضت آتش پروانه ای بر اضطرابی می زنم این کمالم بس که چون مجذوب در دیر مغان دم ز خدمت کاری عالی جنابی می زنم