Yıkık Haziran

Yıkık Haziran - Mehemet AVCI Adam söyleyemedi önce Kadın bir başkasına gidiyordu Sesini çıkarmadı Adam "O" mutlu olacaktı Kadın sessizce gitti, aklında "Adam" vardı Sustular uzun süre bakıştılar sadece Heybesinde "Adam", gitti kadın. İkisi de düştüler zemheri bir aşkın göbeğine Adam konuşamadı uzun bir süre daha Kadın mutluluk oyunları oynuyordu, seviliyordu. Daha fazla dolduramadı boşluğunu kadının Başka aşklara yelken açtı adam, başaramadı Lâl olan dili çözüldü, söyledi kadına "Seni Seviyorum" diye Kadın sanki yıllardır beklediği cevabı almışçasına hüzünlendi Bir çırpıda çekip aldı kadını, istemeyerek gönderdiği maceradan Elleriyle verdiğini, elleriyle koparıp aldı Kazanmıştı kadınını. Bir bakıştı yaşanan, bir gözdü hapseden cam kenarına ikisini de Henüz alışık değildiler ayrılığa Gözleriyle sevişirken yürekleri Bir an bile ayrılmamışlardı Sonra gitti kadın, "bir gün" adam yazdı; Günün üstüne düşen Kısık yeşil gözlerin Bir yudum su İçinde papatyalar yüzen Bayılırdı kurumuş haline Ve beklerdi yollarını gelsin diye Baktı karşısında daha kısık gözler Güçlü görünen adam Ve camda olmayan kadın… Adam şiir yazdığı kâğıtları yitirmiş Kalem öğütlendiği gibi ucu kırılmamış Anlaşılan, kullanılan ağacı kurtlar kemirmemiş Bedeninde Marmara kokusu Yeşilinde bir deniz parçalanmış Bir kente hasret olmanın anlamı doğuyor Sevilen için mi sevilir şehir? Şehir için mi sevilir sevilen? Sorular yetim, İstanbul kadar öksüz adam... (G)özünün dudaklarından öpüyor adam Saçlarına kulaçlar atarak Kadın (g)özünün dikenli tellerine takılıyor Göğüs kafesine çentikler atarak Kalbini bir tekerlekli sandalyeye koyuyor Kadın, tutuyor ellerinden sandalyenin Papatyayı ne kadar sevse de Kadın Adam gülleri yakıştırıyor, kadının beyaz tenine Adamda deprem oluyor Kadın sarılıyor dizlerine Birkaç saniye... Sonra yıkık bir Haziran kalıyor ellerinde........