Ben En Çok Susmalarla Konuşurum

Ömrü daralmış bir hayatın Akıl ve kalp arasındaki med-cezirindeyim Anlam yüküne vurmak istiyorum yaşanılanları Her bir seste mutlaka bir anlam sinmeli kulaklarıma Konuştu mu ümmînin bile anlayabileceği Bir anlam duyurmalıyım... // Ben en çok susmalarla konuşurum... // Yıkılıyor hayatın duvarları üzerime Bir kez daha yitiyorum canımı Yine parçalanan yüreğimin inşaasındayım Enkazdan çıkışımı merakla izleyen Bir kaç çift göz şimdi karşımda Hesap soramıyorum bu yıkıntıda da Yenilgiyi içli içli yediriyorum egoma // Ben en çok susmalarla konuşurum... // Sinesinde can(lar)ı çatlatacak gürültüyü susuyorum Ben her elemde... Susarım yine kendimi avaz avaz bağırarak Karşımdaki insan bozmalarına değil Hayatla ölüm arasında tercihini yapamayan Bana susarım her defasında... // Ben en çok susmalarla konuşurum... // Beni sustum... Seni sustum... Sus/ma/ları bile sustum...