Bu Şiir Seni Anlatır

Bu şiir seni anlatır anne ! Kimsesizliklerimde beni kimselerle eyleyen, Kimsem olduğunu fısıldayan yanıbaşımda kulağıma sensin. Umutsuz vakitlerimde Gözlerimi ve yüreğimi açılmamacasına Her kapatmak istediğimde, Sen umudum oldun, hep hayat suyum oldun. Ellerim ayrılacakken tutunduğum hayat dalından, Yüreğinin en sağlam köşesine kelepçeledin beni. Bana öyle bir merhamet suyu verdin ki içmem için İçiyorum, içiyorum; tükenmeyen bir umman... Avuçlarında sakla beni anne ! Açma sakın ki düşmeyeyim bilmediğim avuçlara. Sıcacık hissiyatlardan, somsoğuk hissiyatsızlıklara... Mehtabısın, gönlünün güneşi olan gönlümün. Gecelerce hıçkırdığım gözyaşlarımı Ay olup çıktığında gökyüzüne kuruttun. Gecemin zifiri karanlıkları yok, Sen varsan yüreğimin gökyüzünde... Yazdığım şiirlerimsin sen anne ! İlhamımı aldığım duygu katmanım... Yazılan şiirlerden çok, Belki de sen yazılmamış bir şiirsin.. Mısraların, kelimelerin tamamlamak için birbirini bulamadığı.. Kafiyeler aranırken satır sonlarına, Başlığı bile konmamış hayalî şiirlersin sen. Sevginin tarifi var mı ki annem, sana şiir yazılsın ? Sen varsın ya, sevgi vardır bende... Sen yanımdasın ya, huzur vardır bende... Sen annemsin ya, yaşamın en güzeli hep var bende...