Ya/kut Haya/t...

Ah/lı zamanların vah/lı soluklarında Oh/lu sevdaların tüh/lü pişmanlıklarında Kan çanağına dönmüş gözlerin Pervasız çoraklığında Lal olmuş dillerin vaveylasında Asmenin karartısı, Umudun çığırtısında Soluğun son nefesi, Yüreğin can çekişinde Bir adım ötede, iki adım beride Sevdayı hiçe satmış, Günahı aşka yamamış bir çöpçatan eşliğinde Balıklama dalıyorum hayatın içine... /Değerini bilene hayat yakuttur derdi Bildikte ne oldu ? Zamanı mı durdurdu? Her vakit aynı kalır herdem aynı yaşanır, İnsanoğlu böylece Dünyaya hayran kalır.../ /Etraf toz duman, Sema sis bulut, Mahzun suratlar sükut Savaşı andıryor Hayat ne biçim yakut.../ Yaşanmışlıkların lüzumsuz riyakarlığına boyun eğen beden Kandırılmışlığın hüznünü ciğerlerine çekermişçesine Soludu Azrail nefesini, İşte/li zamanların keşke/li boğulmalarında, Teslimiyet vakti gelmişti. İpeksi bir dokunuş, İnsan-i bir ürperti Ve hayat yalnızsın artık... /Özgürlük bedende bir ruh misal-i hafif, Bir günah timsal-i ağırdı... Tartabilene aşk olsun.../