۳۰ - النوبة الاولى

قوله تعالی ما کان الله خدای بران نیست لیذر المؤمنین که فرو گذارد گرویدگان را علی ما أنتم علیه بر آنچه شما بر آنید حتی یمیز الخبیث من الطیب تا جدا کند ناپاک از پاک و ما کان الله لیطلعکم علی الغیب و نیست خدای بر آن که شما را مطلع گرداند بر غیب و لکن الله یجتبی لکن خدای میگزیند من رسله از فرستادگان خود من یشاء آن را که خواهد فآمنوا بالله و رسله پس بگروید بخدای و فرستادگان وی و إن تؤمنوا و اگر بگروید و تتقوا و بپرهیزید فلکم أجر عظیم ۱۷۹ شما راست مزد بزرگوار و لا یحسبن الذین یبخلون مپندار ایشان را که دست می فشارند ببخل بما آتاهم الله من فضله بآنچه خدای ایشان را داد از فضل خویش هو خیرا لهم که آن به است ایشان را بل هو شر لهم نیست که بهتر است ایشان را سیطوقون آری طوق کنند در گردنهای ایشان ما بخلوا به آنچه دست فرو فشردند بآن یوم القیامة روز رستاخیز و لله میراث السماوات و الأرض و خدا راست هفت آسمان و هفت زمین بازماندنی از خلق و الله بما تعملون خبیر ۱۸۰ و الله بآنچه میکنید آگاه است لقد سمع الله بدرستی که خدای بشنود قول الذین قالوا سخن ایشان که گفتند إن الله فقیر و نحن أغنیاء که خدای درویش است و ما بی نیازان سنکتب ما قالوا آری بنویسیم بر ایشان آنچه گفتند و قتلهم الأنبیاء و کشتن ایشان پیغامبران را بغیر حق بناسزا و بی حق و نقول و گوییم ایشان را فردا ذوقوا عذاب الحریق ۱۸۱ میچشید عذاب آتش ذلک بما قدمت أیدیکم و این عذاب بآنست که دست شما پیش فرا فرستاد از کرد و أن الله لیس بظلام للعبید ۱۸۲ و بآنست که خدای بندگان را ستمکار نیست الذین قالوا ایشان که گفتند إن الله عهد إلینا که خدای پیمان گرفت بر ما ألا نؤمن لرسول که نگرویم هرگز بفرستاده ای حتی یأتینا بقربان تا آن گه که آن فرستاده قربانی آرد بما تأکله النار که آتش بپذیرفتاری آن را بخورد قل گوی قد جاءکم آمدند بشما رسل من قبلی فرستادگان از پیش من بالبینات به پیغامها و نشانهای درست و بالذی قلتم و آنچه شما گفتید فلم قتلتموهم چرا کشتید ایشان را إن کنتم صادقین ۱۸۳ اگر می راست گویید فإن کذبوک پس اگر جهودان ترا دروغ زن گیرند فقد کذب رسل من قبلک دروغ زن گرفتند پیش از تو پیغامبران را جاؤ بالبینات که پیغامهای روشن آوردند و الزبر و نامها و الکتاب المنیر ۱۸۴ و نامه روشن پیدا