۵ - النوبة الاولى

قوله تعالی قل الحمد لله گوی ستایش بسزا الله را و سلام علی عباده الذین اصطفی و درود او بر رهیگان او که بگزید ایشان را آلله خیر أما یشرکون ۵۹ الله به است خدایی را یا آنچه شما می انباز ان خوانید با او أمن خلق السماوات و الأرض این انبازان که می گویید به است یا او که آسمان و زمین آفرید و أنزل لکم من السماء ماء و فرو فرستاد شما را از آسمان آبی فأنبتنا به تا بر رویانیدیم بآن آب حدایق ذات بهجة بستانهای دیوار بست نیکو منظر ما کان لکم أن تنبتوا شجرها نبود شما را توان آن که درختان آن رویانیدید أ إله مع الله با الله خدایی دیگر بود که در انبازی او را دیگرست بل هم قوم یعدلون ۶۰ نیست جز زان که ایشان قومی اند که او را بدروغ می عدیل و هامتا گویند أمن جعل الأرض قرارا انباز به یا آن کس که زمین را جای آرام جهانیان کرد و جعل خلالها أنهارا و میان درختان آن جویها روان کرد و جعل لها رواسی و آن را لنگرها کرد از کوه ها و جعل بین البحرین حاجزا و میان دو دریا از نگه داشت خویش حاجزی کرد بازدارنده از آمیختن أ إله مع الله خدایی دیگرست با الله در کردگاری بل أکثرهم لا یعلمون ۶۱ که بیشتر ایشان نمیدانند أمن یجیب المضطر انباز به یا آن کس که پاسخ میکند بیچاره مانده را إذا دعاه آن گه که خواند او را و یکشف السوء و بدو رنج و ناخوشی می باز برد و یجعلکم خلفاء الأرض و شما را پس یکدیگر درین زمین می نشاند أ إله مع الله خدایی دیگرست با الله قلیلا ما تذکرون ۶۲ چون اندک دریابید أمن یهدیکم انباز به یا آن کس که شما را می راه نماید فی ظلمات البر و البحر در تاریکیهای دشت و دریا و من یرسل الریاح بشرا بین یدی رحمته و آن کس که گشاید بادها در هوای جنوب پیش باران فا بخشایش خوش أ إله مع الله خدایی دیگر است با الله تعالی الله عما یشرکون ۶۳ چون برتر و پاکست الله از انباز که میگویند أمن یبدؤا الخلق ثم یعیده انباز به یا آن کس که این جهان می آفریند و باز آن جهان و من یرزقکم من السماء و الأرض و آن کس که شما را می روزی دهد از آب آسمان و خاک زمین أ إله مع الله خدایی دیگر است با الله در کردگاری قل هاتوا برهانکم إن کنتم صادقین ۶۴ گوی بیارید حجت خویش اگر می راست گویید قل لا یعلم من فی السماوات و الأرض الغیب إلا الله گوی نداند هر که در آسمان و زمین کس است نامده و پوشیده مگر الله و ما یشعرون أیان یبعثون ۶۵ و ندانند که کدام هنگام ایشان را بر انگیزانند بل ادارک علمهم فی الآخرة یا دانش ایشان در رستخیز رسید بل هم فی شک منها بل که ایشان در گمانند از آن بل هم منها عمون ۶۶ بل که ایشان نابینااند از آن و قال الذین کفروا ناگرویدگان گفتند أ إذا کنا ترابا و آباؤنا باش که ما خاک گردیم و پدران ما أ إنا لمخرجون ۶۷ ما بیرون آوردنی ایم از زمین لقد وعدنا هذا وعده دادند ما را این نحن و آباؤنا من قبل هم ما و پدران ما پیش فا إن هذا إلا أساطیر الأولین ۶۸ نیست این سخن مگر افسانه های پیشینیان قل سیروا فی الأرض گوی بروید در زمین فانظروا کیف کان عاقبة المجرمین ۶۹ و بنگرید که چون بود سرانجام بدان و لا تحزن علیهم بریشان اندوه مبر و لا تکن فی ضیق مما یمکرون ۷۰ و تنگ مباش در دستان گری ایشان و یقولون متی هذا الوعد إن کنتم صادقین ۷۱ و میگویند که هنگام این وعده کی است اگر می راست گویند قل عسی أن یکون ردف لکم بعض الذی تستعجلون ۷۲ گوی مگر آنچه شما بآن می شتابید لختی در قفای شما رسید و إن ربک لذو فضل علی الناس و خداوند تو خداوندی با نیکوکاری و فضل است بر مردمان و لکن أکثرهم لا یشکرون ۷۳ لکن بیشتر مردمان به آزادی نه اند و إن ربک لیعلم ما تکن صدورهم و خداوند تو میداند هر چه در دلهای ایشان نهفت میدارد و ما یعلنون ۷۴ و هر چیز که ایشان آشکارا میدارند و ما من غایبة فی السماء و الأرض و نیست هیچ پوشیده در آسمان و زمین إلا فی کتاب مبین ۷۵ مگر آن در لوح نبشته پیدا و روشن إن هذا القرآن یقص علی بنی إسراییل این قران میخواند بر بنی اسراییل أکثر الذی هم فیه یختلفون ۷۶ بیشتر آن که ایشان در آن دو گروهند و إنه لهدی و رحمة للمؤمنین ۷۷ و این راه نمونی و بخشایشی است است گروندگان را إن ربک یقضی بینهم بحکمه خداوند تو داوری برد میان ایشان و هو العزیز العلیم ۷۸ و اوست آن توانای تاونده دانا فتوکل علی الله پشتی دار و کار سپار بخداوند إنک علی الحق المبین ۷۹ که تو بر راستی روشنی