۷ - النوبة الاولى

قوله تعالی قل اللهم گوی بار خدایا مالک الملک دارنده و خداونده پادشاهی تؤتی الملک من تشاء دهی پادشاهی او را که خود خواهی و تنزع الملک ممن تشاء و میکشی پادشاهی از دست هر که خواهی و تعز من تشاء و عزیز میکنی او را که می خواهی و تذل من تشاء و خوار میکنی او را که می خواهی بیدک الخیر بدست تست همه نیکی إنک علی کل شی ء قدیر ۲۶ تو بر همه چیز توانایی تولج اللیل فی النهار می درآری شب و روز و تولج النهار فی اللیل و می درآری روز و شب و تخرج الحی من المیت و زنده از مرده می بیرون آری و تخرج المیت من الحی و مرده از زنده می بیرون آری و ترزق من تشاء بغیر حساب ۲۷ و روزی دهی او را که خواهی بفراخ بخشی بی تقتیر لا یتخذ المؤمنون الکافرین أولیاء مبادا که گیرند گرویدگان ناگرویدگان را بدوستی من دون المؤمنین بیرون از گرویدگان و من یفعل ذلک و هر که آن کند که موالات گیرد از مومنان با کافران فلیس من الله فی شی ء او از خدا در هیچ چیز نیست إلا أن تتقوا منهم تقاة مگر آنکه بپرهیزید از ایشان و یحذرکم الله نفسه و حذر می نماید خدای شما را از خویشتن و إلی الله المصیر ۲۸ و با خداست بازگشت قل إن تخفوا ما فی صدورکم گوی اگر پنهان دارید آنچه در دلها دارید أو تبدوه یا بگفت و کرد آن را پیدا کنید یعلمه الله در هر دو حال خدای آن را می داند و یعلم ما فی السماوات و ما فی الأرض و می داند هر چه در آسمانهاست و هر چه در زمین است و الله علی کل شی ء قدیر ۲۹ و خدای بر همه چیز تواناست یوم تجد کل نفس آن روز که بیابد هر تنی ما عملت من خیر محضرا آنچه کرد از نیکی حاضر کرده پیش وی و ما عملت من سوء و هر چه کرد از بدی تود لو أن بینها و بینه دوست دارد و خواهد که میان او و میان آن بدی أمدا بعیدا اندازه بودی دور که نه او آن بیند و نه آن باو رسد و یحذرکم الله نفسه و حذر می نماید خدای شما را از خویشتن و الله رؤف بالعباد ۳۰ و الله سخت مهربانست به بندگان