النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان و القمر إذا تلاها ۲ و بماه که بر پی خورشید ایستد و الشمس و ضحاها ۱ و بآفتاب و برتافتن آن و النهار إذا جلاها ۳ و بروز که زمین پیدا کند و اللیل إذا یغشاها ۴ و بشب که آفتاب بپوشد و السماء و ما بناها ۵ و بآسمان و باو که آن را برآورد و الأرض و ما طحاها ۶ و بزمین و باو که آن را بگسترانید و نفس و ما سواها ۷ و بمردم و باو که آفرینش او راست کرد فألهمها فجورها و تقواها ۸ و در دل او شناخت نهاد تا بدانست بدی خویش و نیکی خویش قد أفلح من زکاها ۹ پیروز آمد و رسته آن کس که تن خویش باصلاح آورد و هنری کرد و قد خاب من دساها ۱۰ و با پس ماند و نومید آمد او که تن خویش فرو مایه کرد و گم نام کذبت ثمود بطغواها ۱۱ دروغ زن گرفت ثمود پیغامبر خویش را بوی اندامی خویش و بناپاکی خویش إذ انبعث أشقاها ۱۲ آن گه که بخاست آن بدبخت تر ایشان فقال لهم رسول الله ایشان را گفت پیغامبر خدای ناقة الله و سقیاها ۱۳ بازشید و گذارید شتر خدای را و آبشخور او فکذبوه دروغ زن گرفتند او را فعقروها بکشتند او را و پی زدند فدمدم علیهم ربهم بذنبهم در سرایشان پوشید و بر سر ایشان فرو هشت عذاب خداوند ایشان بگناه ایشان فسواها ۱۴ ایشان را با زمین یکسان کرد و لا یخاف عقباها ۱۵ و از سرانجام کرد خویش نترسید