النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان و النهار إذا تجلی ۲ و بروز که روشن گردد و پیدا و اللیل إذا یغشی ۱ بشب که در سر جهانیان درآید و ما خلق الذکر و الأنثی ۳ بآفرینش نر و ماده إن سعیکم لشتی ۴ که کردار شما بس پراکنده است و دورادور از یکدیگر فأما من أعطی اما آن کس که از تن و مال خویش حق بداد و اتقی ۵ و بپرهیزید و صدق بالحسنی ۶ و وعده نیکو استوار داشت فسنیسره للیسری ۷ آری او را ساخته کنیم و آسان و أما من بخل و استغنی ۸ و اما آن که دست فرو گرفت و خود را بی نیاز دید و کذب بالحسنی ۹ و وعده را دروغ شمرد فسنیسره للعسری ۱۰ آری ساخته کنیم و آسان کار راه دوزخ او را و ما یغنی عنه ماله و چه سود دارد و چه بکار آید او را مال او إذا تردی ۱۱ آن گاه که بسر در دوزخ افتد إن علینا للهدی ۱۲ بر ماست آگاه کردن و إن لنا للآخرة و الأولی ۱۳ و ما راست آن گیتی و این گیتی فأنذرتکم آگاه کردیم شما را نارا تلظی ۱۴ از آتشی زبانه زنان لا یصلاها نسوزد بآن إلا الأشقی ۱۵ الذی کذب و تولی ۱۶ مگر آن بدبخت که دروغ زن گرفت و برگشت و سیجنبها و از آتش دور کرده آمد الأتقی ۱۷ آن پرهیزگار الذی یؤتی ماله آن که مال خویش می دهد یتزکی ۱۸ بآن پاکی و هنری و نیکو نامی میجوید و ما لأحد عنده من نعمة و نیست هیچکس را بنزدیک او دستی تجزی ۱۹ که آن را پاداش میباید کرد إلا ابتغاء وجه ربه الأعلی ۲۰ مگر جستن خشنودی خدای خویش را آن برتر بزرگوارتر و لسوف یرضی ۲۱ و آری خشنود گردد