النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان و إذا الکواکب انتثرت ۲ و آن گه که ستارگان فرو ریزد إذا السماء انفطرت ۱ آن گه که آسمان بشکافد و پاره گردد و إذا البحار فجرت ۳ و آن گه که دریاها درهم گشایند و إذا القبور بعثرت ۴ و آن گه که گورها برشورند علمت نفس بداند هر کسی و هر تنی ما قدمت و أخرت ۵ آنچه پیش فرا فرستاد از کردار یا پیش و از گذاشت از نهاد یا أیها الإنسان ای مردم ما غرک بربک الکریم ۶ چه چیز ترا فریفته کرد بخداوند قرآن کریم نیکوکار نوازنده الذی خلقک او که بیافرید ترا فسواک و ترا راست کرد و هموار آفرید فعدلک ۷ اندامان همه در خور یکدیگر آفرید و بالای راست فی أی صورة ما شاء رکبک ۸ بهر صورت که خود خواست آفرید و ترا بر هم ساخت کلا بل تکذبون بالدین ۹ آگاه باشید آن شمایید که بروز شمار و پاداش کافر می شوید و دروغ زن میگیرید و إن علیکم لحافظین ۱۰ و بر شما از ما گوشوانان اند کراما آزادگان پاکان نیکوان کاتبین ۱۱ دبیران نویسندگان یعلمون ما تفعلون ۱۲ می دانند هر چه می کنید إن الأبرار لفی نعیم ۱۳ نیکان نوازندگان فردا در نازاند و در زید و إن الفجار لفی جحیم ۱۴ و بدان فردا در آتش اند یصلونها یوم الدین ۱۵ بآن آتش رسند و سوزند روز شمار و پاداش و ما هم عنها بغایبین ۱۶ و ایشان هرگز از آن نار و از آن آتش نادیدنیند و ما أدراک ما یوم الدین ۱۷ و چه چیز ترا دانا کرد که روز شمار چیست ثم ما أدراک ما یوم الدین ۱۸ پس چه چیز ترا دانا کرد که روز شمار چیست یوم لا تملک نفس لنفس شییا ۱۹ روزی که بدست هیچ کس هیچیز نیست کس را و نتواند و بکار نیاید و الأمر یومیذ لله ۲۰ و کار همه آن روز خدایراست