النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان فالعاصفات عصفا ۲ خاصه آن باد سخت کشتی شکن و المرسلات عرفا ۱ ببادهای فرو گشاده پیاپی پیوسته و الناشرات نشرا ۳ و بفریشتگان آن کراسه گشایندگان خواندن را فالفارقات فرقا ۴ خاصه ایشان که پیغام خدای بر پیغامبران خدای می افکنند میان حق و باطل فالملقیات ذکرا ۵ و خاصه آن فریشتگان که قرآن می افکنند بر دل و گوش پیغامبران عذرا أو نذرا ۶ عذر باز نمودن را و آگاه کردن را إنما توعدون لواقع ۷ که آنچه شما را می ترس دهند براستی که بودنی است فإذا النجوم طمست ۸ آن گاه که ستارگان روشنایی آن بسترند و إذا السماء فرجت ۹ و آن گه که آسمان بگشایند و بشکافند و إذا الجبال نسفت ۱۰ و آن گه که کوه ها از بیخ برکنند و بروانند و إذا الرسل أقتت ۱۱ و آن گه که پیغمبران را بر هنگامی حاضر کنند لأی یوم أجلت ۱۲ و چه روز را و هنگام را حاضر کنند لیوم الفصل ۱۳ روز داوری بر گشادن را و ما أدراک ما یوم الفصل ۱۴ و چه چیز ترا دانا کرد که روز داوری برگشادن چه روزست ویل یومیذ للمکذبین ۱۵ ویل آن روز هر دروغ زن گیران را بآن روز أ لم نهلک الأولین ۱۶ نه پیشینیان را و پدران ایشان را تباه و نیست کردیم و میرانیدیم ثم نتبعهم الآخرین ۱۷ و آن گه پسینان را بمرگ پس ایشان می بریم کذلک نفعل بالمجرمین ۱۸ هم چنان کنیم با این بدان پس ایشان می بریم ویل یومیذ للمکذبین ۱۹ ویل آن روز دروغ زن گیران را أ لم نخلقکم من ماء مهین ۲۰ نه شما را از آبی ننگین و خوار آفریدیم فجعلناه فی قرار مکین ۲۱ آن آب را آرام دادیم در آرامگاهی نهفت إلی قدر معلوم ۲۲ تا باندازه ای دانسته و هنگامی نامزد کرده فقدرنا اندازه اندازه نهادیم فنعم القادرون ۲۳ نیک مقدر که ماییم ویل یومیذ للمکذبین ۲۴ ویل آن روز دروغ زن گیران را أ لم نجعل الأرض کفاتا ۲۵ زمین را نهان دارنده نکردیم تا می پوشد أحیاء و أمواتا ۲۶ زندگان را و مردگان را و جعلنا فیها رواسی شامخات و نه در آن کوه های بلند گران آفریدیم و أسقیناکم ماء فراتا ۲۷ و نه شما را آبی دادیم خوش گوارنده آشامیدنی ویل یومیذ للمکذبین ۲۸ ویل آن روز دروغ زن گیران را انطلقوا إلی ما کنتم به تکذبون ۲۹ روید بآنچه می دروغ شمردید انطلقوا روید هین إلی ظل ذی ثلاث شعب ۳۰ بسایه سه شاخ لا ظلیل نه باز پوشنده و نه خنک و لا یغنی من اللهب ۳۱ و نه باز دارنده تف و زبانه آتش إنها ترمی بشرر کالقصر ۳۲ می اندازد آن زبانه آتش هر برزه ای چون کوشکی کأنه جمالت صفر ۳۳ گویی که شتران سیاه اند ویل یومیذ للمکذبین ۳۴ ویل آن روز دروغ زن گیران را هذا یوم لا ینطقون ۳۵ آن آن روزست که هیچکس سخن نگوید و لا یؤذن لهم فیعتذرون ۳۶ و دستوری ندهند ایشان را تا جرم خویش بحجت بپوشند و عذر دهند ویل یومیذ للمکذبین ۳۷ ویل آن روز دروغ زن گیران را هذا یوم الفصل ایشان را گویند این روز داوری برگشادن است جمعناکم و الأولین ۳۸ شما را با هم آوردیم و ایشان را که پیش از شما بودند فإن کان لکم کید فکیدون ۳۹ اگر شما را دستانی است بسازید یا سازی توانید با من پیش آرید ویل یومیذ للمکذبین ۴۰ ویل آن روز دروغ زن گیران را إن المتقین فی ظلال و عیون ۴۱ پرهیزگاران در سایه هااند پای چشمه ها و فواکه مما یشتهون ۴۲ و میوه ها از هر چه آرزو کنند کلوا و اشربوا میخورید و میآشامید هنییا بما کنتم تعملون ۴۳ گوارنده باد و نوش بآن کردار نیکو که در دنیا می کردید إنا کذلک نجزی المحسنین ۴۴ ما پاداش چنین دهیم نیکوکاران را ویل یومیذ للمکذبین ۴۵ ویل آن روز بدروغ زن گیران کلوا و تمتعوا قلیلا میخورید و برخوردار باشید روزگاری اندک إنکم مجرمون ۴۶ که شما بد کردارانید ویل یومیذ للمکذبین ۴۷ ویل آن روز بدروغ زن گیران و إذا قیل لهم ارکعوا و چون ایشان را گویند نماز کنید لا یرکعون نماز نکنند ویل یومیذ للمکذبین ۴۹ ویل آن روز دروغ زن گیران را فبأی حدیث بعده یؤمنون ۵۰ بکدام سخن پس این قرآن که بآن نمیگروند بخواهند گروید