شمارهٔ ۱۴۵

او درین نظاره کز تن جان محزون می رود من به این خوشدل که جان دشوار بیرون می رود هر که می آید پی نظاره جان کندنم می کند نفرت که با حال دگرگون می رود آن شکار تیر کاری خورده ام کز قتل من عمرها رفت و هنوز از زخمها خون می رود با کدام امیدواری حیرتی دارم که دل بر سر راهش درین ایام افزون می رود با چنین جذبی که بیرون می کشم از خانه اش گر نگردم بی خبر از پیش من چون می رود از کششهای کمند شوق بیرون ماندگان هر زمان از بزم بی تابانه بیرون می رود وه چه شوق است این که میلی می کشد زان تندخو بهر یک دیدار صد آزار و ممنون می رود