شمارهٔ ۱۴۵

من و پاس تیر جفای او که مباد بر جگری رسد که ز غیرتم کشد آن ستم که ز دوست بر دگری رسد طلبی نگین وصال او به کف اینقدر ز چه مدعی گهری چنین نه سزا بود که به چون تو بدگهری رسد همه بلبلان و سرود خوش من و ناله ای که درین چمن ز سرایتش دو سه قطره ای ز دلی به چشم تری رسد بنشان ز بوسه آتش دل تشنه کام وصال خود چه زیان دجله ز قطره ای که به آتشین جگری رسد نکنم طلب ز جحیم هم که تری ز چشم ترم برد که عیان بود چه به قلزمی ز حرارت شرری رسد ز تو شهره ام چه به شهر و کوچه نهان کنم غمت از عدو به کسی که شق شده پرده اش چه ضرر ز پرده دری رسد تو که باغ پرگل و میوه ای چه تمتع از تو که هیچگه نه به بلبلان ز تو نکهتی نه به باغبان ثمری رسد شده روزگار من این چنین ز غمت سیاه و نیم غمین نرسد ز دور فلک شبی که نه از پیش سحری رسد