شمارهٔ ۱۷۴
م میلی
0
Altın Yaprak
عنان چو از پی صید زبون بگرداند
مرا که صید زبونم به خون بگرداند
ز بزم چون رود آن مست یک زمان بیرون
دلم هزار گمان در درون بگرداند
حجاب عشق دلم را به خویش نگذارد
وگرنه از تو کسی راه چون بگرداند
جنون نمی برد این غم ز خاطرم که مباد
غم تو راه ز اهل جنون بگرداند
منم به دست تو مرغی که طفل تا کشدش
هزار مرتبه در خاک و خون بگرداند
فکنده شاخ گلی شعله در دل میلی
کز آفتاب رخ لاله گون بگرداند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş