شمارهٔ ۲۲۳

گر از نوروز نوشد ماتمم خاطر مجوییدم درین ماتم به مرگ نو مبارکباد گوییدم چنان زین گلشن بی برگ بوی مرگ می آید که هر گل با زبان حال می گوید مبوییدم چو با صد آرزو در سینه جان دادم به ناکامی دل پر حسرتم را یاد آرید و بموییدم هم آغوش است یاد آن قد و رخسار در خاکم پی افشای راز ای سرو و گل از گل مروییدم کس از بانگ جرسهای دل آگاهی نمی یابد ره سخت طلب هرچند می گوید بپوییدم مرا هم پوشش نوروز رنگ آمیز می باید شهید تیغ عشقم خاک و خون از تن مشوییدم ز شوق روی او گر همچو گل از گل برآرم سر ز من بوی محبت خواهد آمد گر ببوییدم ز دلسوزی گر از بهر مبارکباد نوروزی مرا خواهید بر درگاه شاهین شاه جوییدم