شمارهٔ ۱۴۵

قربان راه رفتن و طرز نگاه تو ای شاه زاده جان من و خاک راه تو خواهم پس از وفات شوم خاک راه تو شاید به خاک راه تو افتاد نگاه تو ای آفتاب جلوه گر از خاک راه تو وز عرصه خیال برون جلوه گاه تو عاشق کشند و مست و نظرباز و حیله ساز فریاد از آن دو فتنه گر دل سیاه تو تا کی ستیزه فلک و قرب مدعی ای دل کجا شد آن همه تاثیر آه تو ای پیر می فروش خدا را حمایتی کز آسمان گریخته ام در پناه تو بر آستان میکده سر نه ز روی صدق شاید که آسمان برباید کلاه تو گر مقتضای عشق بود مستیت مترس در هیچ نامه ثبت نگردد گناه تو بر کس نظر نمی کنی اکنون ز فر و جاه روزی بود که می رود این فر و جاه تو ساغر پیاله گیر علی رغم مدعی روز جزا علی ست شفیع گناه تو