شمارهٔ ۲۸۶

گه مهر گویم گه مهت گه زهره گاهی مشتری اما چو نیکو بنگرم تو از همه بالاتری هر عضوت از عضو دگر باشد بسی زیبنده تر نبود به این خوبی بشر حوری ندانم یا پری ای رشک زیبامنظران برقع ز رخ کن بر کران گردند تا صورتگران شرمنده از صورتگری از دادخواهان بشنوی هر سو فغان هر جا روی در بر قبای خسروی بر سر کلاه سروری ای گوهر سنگین بها عالم خریدارت چو ما اما کسی داند کجا قدر گهر چون گوهری ای برده دل ها سربسر حال دلم یکره نگر تا چند باشی بی خبر از راه و رسم دلبری مژگان خونریزت عیان مردم کشست اما نهان چشمت بود با مردمان در عین مردم پروری مشتاق همچون نقش پا در رهگذارت کرد جا اما تو از راه وفا هرگز به سویش نگذری