شمارهٔ ۳۰۳

رهبر باوست هر نقش از کارگاه هستی آغاز حق پرستیست انجام بت پرستی قانع بقطره ای چند از بهر بی نیازی همچون صدف نداریم پروای تنگدستی هر مشت خاک از این دیر گاهی سبوست گه خم هست اختلاف صورت این نیستی و هستی صد نامه ات نوشتم بهر جوابی و تو خطی نمی نویسی پیکی نمی فرستی حاصل چه غیر افسوس زین عمر ما که بگذشت نیمی بخواب غفلت نیمی دگر بمستی ای سست عهد با ما پیمان دوستداری بستن چه بود اول آخر چو می شکستی جایت کنون نباشد جز در کنار اغیار یاد آنزمان که بی ما جایی نمی نشستی پا بست باش مشتاق در آن چه ز نخدان از کف کمند زلفش بهر چه می گسستی