شمارهٔ ۳۱۲

در آن گلشن مکن کو گلشن آرا گلشن آرایی که جز در دامن گلچین نبیند گل تماشایی مجو کار دل خویش و دل ما سنگدل از هم نمی آید ز خارا شیشه و از شیشه خارایی به صحرا سر نهادم در غمت از کنج تنهایی گلی نشکفت از مستوری من غیر رسوایی بلیلی چون دهم نسبت بت لیلی وش خود را که باشد این غزال شهری آن آهوی صحرایی به این ضعفم کنی تا کی لگدکوب جفا آخر چه مقدار است مور ناتوانی را توانایی ببخشا بر دل و جانم که دارند از جفای تو نه این تاب و توانایی نه آن صبر و شکیبایی به بالینم میا گو در شب هجران که می دانم گرم بینی به حال مرگ بر حالم نبخشایی کنم ترک می و میخانه کی زافسانه واعظ که به از بادپیمایی ست صد ره باده پیمایی نکورویان سهی قدان همه رعنا همه زیبا ولی ختمی تو ایشان را به رعنایی به زیبایی کنونم بی تو در قالب نفس نبود خوشا وقتی که گاهی می کشیدم ناله ای در کنج تنهایی مجو در موج خیز عشق مشتاق اختیار از من عنانش در کف موج است کشتی شد چو دریایی