Dokuzuncu Küçük Zenci

”Dokuz küçük zenci geç yattı ”Sabah biri uyanmadı. Kaldı sekiz.” taze bıyıklarında mum alevi selesinde yampiri kavuşmalar iki tekerlekli bisikletiyle sürmeye giderdi tozutlarını serdim yatağını r a h l e s i n i n üstüne iki dirhem bir çekirdek sapkın ülfeti perişan ülfeti mağrur ülfeti kavurur döşeklerini yağmur dağıtırdı o adam y o n g a l a r ı n üstüne gece de mi geliyor söyleyin gelsin r u h ç a ğ ı l d a y a n tutulmayası güneş temelli bezenir karla zıpkınlarıyla yakalarlar güneşi - o acaip adamlar - yakalarlar güneşi ve sonra geceleri saklanacak yer ararlar yağmur dağıtırdı o adam y o n g a l a r ı n üstüne ateş mi çıkmayacak talaşlarımdan can yakıcı bu yangın mı sönecek bana yağmurun fazlası fazlası gerek asit uçlu divit kalemlerini sonra çıkararak d e r i n hokkalarından zeyrek aklıma basacak! o akıllı adam! aklım yanacak! bilirdi ki bir yanım t o p r a k t a n geldi g ö k l e r e dönecek öte yanım mavera her kış ölüme benzer ve her ölüm arıya kendi içlerine doğru kokar r u h ç i ç e k l e r i geniş alınlı ak teyyareleri abanarak kabusların üstüne - k a r a b a s a n - her kış ölüme benzer ve her ölüm şaraba kadehine doldurduğu içkinin / kendi elleriyle hür / içine akıttım r ü y a ilaçlarını sessiz sabahı göremedi bir porselen adam kaldı sekiz ben öldürdüm bu ikincisi Ocak 2004, İstanbul