Sanki

Beyaz sayfalar açmaktan yorgun adamlar şehrinde yaşanmış ve bitmiş öyküdür sanki: Sanki yanılmışım Sanki ayağım kaymış düşmüşüm önlerine Sabun köpüğü, Fincan, Telve derken görmüşüm seni, yanılmış.. Sanki uyumuşum diz boyu Sanki doya doya uyanmışım Beyaz perdelerde kara kuşak yazgılar Yabanmışım değersiz sürgitlerine Uyumuşum Uyanmışım, ne hayra.. Sanki çöktüm dingin denizlerine Sanki dizinden öptüm toprağı buruşturan yazgıcının bin kere Sanki çıktım oyundan Sanki girdim oyuna Yanılsama yanılsama kurdeşen Toprağı eşen yazgıcı, sanki.. Sanki yazgıcı.. Sanki.. Sanki bir rüzgar gülünce iğfal edilmiş de duygularım Sanki yanmışım orman gibi Uzanmışım göğün berrak yüzüne Cevap vermediğim için ölüme Yalanlanmışım sanki içimi burgulayan papağanlarca Yitik anlara sürgün verdiğim ozanlar tarafından dürülmüş defterlerim Sanki gitmeliyim bundan sebep Sanki gittim ve gidişim şehrin mazgallarından sıçradı önlerine Kirlisin sanki..