Dünyamdan uyanıp gözlerimi açtım İçimdeki nuru gökyüzüne saçtım Küçük bir dereyken, ırmak olup taştım Ellerimi açıp; Allah, Allah deyince.…
sevgilim. sen ve ben, matematiksel işlemlerde. tek basamaklı en küçük sayıyı…
ölümcül bir fikirbaz belirtisiz nesne hayaletine bürünüp zehir kipinde, melankolin enjekte etmeye başladı…
bilir misin portakal bahçelerinin bir süre sonra rengini toprağa verdiklerini gökyüzüne asılmış bir bayrak gibi hissettin mi garip bir ülkede kendini…
bir düşün içinde kayboluyor anlarım. ve bir bir düşüyor gözlerimden zamansızlığa mahkum anılarım.. geçmişin akrebini oynarken sen.…
yarım bıraktığım her şiir, adını koyamadığım bir savaşın mağlubiyetidir. sargı bezidir bazen umutlarım, narkozsuz neşterlenmiş düşüncelerime.…
şimdi bombalarla yerle bir edilmiş, gri bir kentin en alçak tepesinde. paletinde beş altı renk…
beyaz bir yalan söyledim. bu gece iki yanımda duran meleğe. ne de olsa melekti onlar. yürekleri temiz…
sanırım yenilmezsin ben bu kaçıncı yumruğum ve bu kaçıncı guard-ının ardında sırıtışın bir yanlışlık var bu işte…
yaşamdan ümidi kesince şair, bir bir atlamış kelimeleri, hayat denen pencereden boşluğa.…
umut haritalarında görünmeyen kimselerin bilmediği bir şehirde, bütün mutluluk dillerindeki sözlüklerden çıkarılmış sözcüklerin…
1 hayatın penceresine yaslayınca başımı gördüm. umut denen şeyin…
yazmayı kadınlardan daha çok seviyorum hayattan aldığım en büyük haz milyonlarca kelimeyle sevişip boy boy şiirler doğurmak.
Bir şairin en büyük günahı yarım bıraktığı bir şiirdir. Bir şaire aşık olmak kelimelerle karın doyacağına inanmaktır. Bir şairin kanattığı her şiirde canattığı bir şeylerin feryadı…
hiç bir ağaç bahar gelince saklamaz çiçeklerini gökyüzünden hiç bir çiçek…
15 / 16 gösteriliyor