Emekli Şair, Acemi Ressam

şimdi bombalarla yerle bir edilmiş, gri bir kentin en alçak tepesinde. paletinde beş altı renk dişlerinin arasında kurşun kalemi başında kepi titreyen ellerinde tuttuğu fırçasıyla barış resimleri yapmaya çalışan acemi bir ressamım sevgilim. biliyorum, bunu duyunca kaşlarını alnının en yüksek tepesine çıkarıp. 'sen şairsin resim yapamazsın ki.' diyeceksin, yanılıyorsun yaparım. gül yüzüne yüzlerce şiir yazdığım gül tenine, parmak uçlarımla dokunamadığım, gül yarim. yaparım. şairliği bıraktım artık bana göre değil imgeler betimlemeler tualimde yansıtmalıyım kafiyelerimi ve her fırça darbesinde bir dize oluşturmalıyım yakında, çok yakında. postacı çalıp kapını büyük bir paket getirecek. kimden diye soracaksın adımı söyleyecek meraklanacaksın! aldığına dair imzanı atacaksın sabırsızlıkla açacaksın paketi içinden kocaman çerçevenlenmiş bir resim çıkacak sağ altında imzamı taşıyan şaşıracaksın! bakacaksın! sağda minaresi yıkılmış bir camii en solda yanan bir okul okulun hemen dibinde kanla karışık çamur akan bir dere ta uzakta ekmek için sıra bekleyen aciz insanlar. hemen sol önünde başında hacı takkesi elinde bastonu ile yüreğinden ufak bir taşa oturmuş neden artık beni almıyorsun ifadesiyle toprağa bakan yaşlı bir dede. onun biraz sağ yakınında sümüklü, saçları tozlu yanakları al ayakları çıplak elbiseleri yırtık elleri kara mavi, yeşil, siyah, kahve gözlü üç beş kız. üç beş erkek çocuk! bu tabloyu sana neden gönderdim? senden ne istiyorum? biliyormusun? bugüne kadar senden istediğim seninse kendine sakladığın şeyi sevgini!!! ama artık benim için değil. ordaki çocuklar için. bir tutam kopar gönlünden. savur rüzgara. o nasıl olsa yönünü bulur.