شمارهٔ ۱۰

چند پنهان سوزم و پوشیده دارم دود را دود بر آتش کجا پوشیده دارد عود را ناله را گیرم که بربندم ره بیرون شدن چون به جای خود نشانم اشک خون پالود را تا شد او آرام دل یکدم نیارامیده ام تا شد او مقصود من گم کرده ام مقصود را درد او را کی دهم درمان به عالم کز غمش شادمانی ها فزاید جان غم فرسود را من به ترک عشق دل را پند می دادم ولیک لذت از قرآن نباشد طفل ناخشنود را گویدم هر کس که بگرفتی میانش در کنار بر من ای دشمن چه بندی تهمت نابود را ناصر از روی جهان بی روی او گردد ملول بی ایاز آن سلطنت حاصل نشد محمود را