شمارهٔ ۱۰۱

تو را شمایل موزون و شیوه خوبست که وضع و هیات مطبوع و شکل مرغوبست شعار شعر سیه بر بیاض عارض تو چو عارضیست کزو آفتاب محجوبست بیان قصه خضرست و شرح سوره نمل خطی که بر ورق چهره تو مکتوبست تو را به جان و سر ای دوست عذر می خواهم که سر به پای تو درباختن نه محسوبست چه یوسفی که ز چنگ عقاب گیسوی تو دل شکسته ما را عقاب یعقوبست چو مشک خون جگر خورد و همچو عود بسوخت چو نافه هر که به آهوی عشق تو منسوبست ز افتراق عدم تا به اتصال وجود بهانه بود غرض اتصال محبوبست کسی که صبر من و اشک همچو توفان دید بگفت ناصر اگر نوح نیست ایوبست