شمارهٔ ۱۸

می کشد عشق تو سوی خود دل دیوانه را هست سوزی کو به شمعی می کشد پروانه را سیل چشمم رفت و ویران کرد بنیاد دلم چون ز درد و غم نگه دارم من این ویرانه را میل خالت دارم و اندیشه ام از زلف توست مرغ زیرک خالی از دامی نداند دانه را شانه زلفت را به دندان می کند بیهوده نیست تا چه دندان است با زلفت تو گویی شانه را عاقبت میریم و زحمت از سر کویت بریم چند خواهی راند بر من آخر این میرانه را عاقل اندر خودنمایی رفت و من در بیخودی زاهدان تسبیح بنمایند و من پیمانه را دیده گر بندم ز خوبان چون کنم تدبیر دل بستن در هیچ مانع نیست دزد خانه را سوختم زین غم که باز آن آشنا بیگانه شد چون توان کرد آشنا با خویشت بیگانه را ناصر از جانان نخواهد داشتن جان را دریغ خلق جان را دوست می د ارد و ما جانانه را