شمارهٔ ۲۴۰

زبان خرده بینان را حکایت زان دهن باشد چو شکر می خورد طوطی از آن شیرین سخن باشد نی ام در بند جان گر می گشاید کار من از جان که ما در بند جانانیم و جان در بند تن باشد چو من با خویش می آیم ز من بیگانه می گردد همان به مست و عاشق را که او بی خویشتن باشد خوش آن ساعت که از مستی نقاب از رخ براندازد همه او بینم و با او نه من ماند نه من باشد تواند دل که بیرون آید از چاه زنخدانش اگر سررشته ای با او از آن مشکین رسن باشد به گرد خاتم لعلت خط پیروزه پیدا شد چرا باید که آن خاتم به دست اهرمن باشد چو ناصر را تویی در دل ز شعرش بوی عشق آید گواه خوبی یوسف نسیم پیرهن باشد