شمارهٔ ۲۸ - در مدح جلال‌الدین هوشنگ شاه

ماه روز افزون من چون مهر خنجر می کشد می خورم سهمی که ابرو چون کمان در می کشد صید لاغر گشته ام آن ترک تیر انداز را وز سیه چشمی کمان بر صید لاغر می کشد دو به دو چشمان او می می خورند از خون دل ای خوشا مستی که او با یار ساغر می کشد خط به خون دادم بدان ماه هلال ابرو به چشم ز آنکه بر خور می کشد خطی و در خور می کشد خامه قدرت طلسمی بهر دفع چشم زخم از سواد مشک بر یاقوت احمر می کشد پسته را خون در جگر از غیرت عناب اوست آن شکسته پسته بار تنگ شکر می کشد شانه در شمشاد زلفش رفت و از شم شاد شد شمه ای دریافت دندان طمع در می کشد سوسن از آزادی سروت چو عاجز می شود ده زبان چون تیغ در طعن صنوبر می کشد رایت شاهیست قد او ز روی راستی کز بلندی آسمانش سوی خور بر می کشد خسرو عادل جلال الدین که گردون را قضا زیر دامان جلال او چو مجمر می کشد ماه اوج سلطنت هوشنگ کز خیل نجوم چون قران سعد بر آفاق لشکر می کشد آفتاب برج نصرت شهسوار روز رزم کاسمانش غاشیه بر دوش خاور می کشد از شرف خاک درش خط غبار از بهر نسخ بر قصور شرفه ایوان قیصر می کشد تا مشام دهر شد از عطر خلق او عطیر باد در دامن به جای خاک عنبر می کشد آن چنان شد عالم از عدلش که مهر آسمان بر سر از مشرق به مغرب تشت پر زر می کشد کوه را از سنگ حلم او گرانی در دل است تا ز دستش بار غیرت کان گوهر می کشد ابر تا دست گوهربار او بر باد رفت آب دریا تلخ و شور از دامن تر می کشد دست او بحر است و تیغ جان ستان در وی نهنگ از عجایب هاست کانرا بحر در بر می کشد بشکند از باد عزم اوی و در پا اوفتد هر که در عهدش چو زلف دلبران سر می کشد کلک او چون ناف آهو از دوات نافه وش بر رخ کافور کاغذ مشک اذفر می کشد ای جهانگیر آفتابی کز شهاب رمح تو گردش پرگار گردون خط محور می کشد هر کرا خورشید رایت همچو رایت برکشید سایه بان از خیمه فیروزه برتر می کشد هر کرا بازوی قهرت همچو تیر انداخت دور همچو پیکان محنت راه از پی پر می کشد از برای طمعه شیران سلانت به طوع ثور خنجر می نهد بهرام خنجر می کشد داورا حالا ز حال من شنو این داوری کارها زر می شود چون پیش داور می کشد حال خود مجمل نوشتن در قصیده کافی است گر مفصل باز می گویم به دفتر می کشد گفته ام شعری چنین موزون که از عین علو زهره با شعری به میزانش برابر می کشد جای آزرم است حاجت نیست حاجت خواستن من خلیلم زانکه نظم من به آذر می کشد ناصرا بگذر از این جرأت که هنگام دعاست سوی گستاخی ترا عقل سخنور می کشد تا به زر مغربی در گوش گردون آفتاب حلقه ای هر ماه از ماه منور می کشد تا ابد در گوش گردون حلقه حکم تو باد حلقه در گوش خود چون حلقه در می کشد