شمارهٔ ۳۱

دوش می دیدم دل گم گشته خود را به خواب اکثرش خون بود جایی آتش و جایی کباب من به خود می گفتم این شکل دل ریش من است یا می لعل است جایش کرده از یاقوت ناب یا مگر غنچه است کز باد عبیرآمیز صبح تازه شد جانش ز رو برداشت زنگاری نقاب عقل دوراندیش من گفتا سپندی سوخته ست کز تف آتش به یکبار آمد اندر اضطراب دل شیند آواز من بشناخت گفت ای سست عهد نیست از یاران فراموشی روا در هیچ باب گفتم ای مسکین کجایی مرده ای یا زنده ای چندگاه از ما چرا کردی به کلی اجتناب گفت روزی باد زلف یار من در هم شکست پیچ و تابم رفت در پیچیدم اندر پیچ و تاب گفتم آنجا وقت تو چونست و حالت چیست گفت همچو زلف او پریشان همچو چشم او خراب گفتمش از چشم ناصر آب بر آتش بزن گفت می ترسم که در جوش آیدم دریای آب