شمارهٔ ۳۳۴

چون چنگم از غم سرنگون کان دلستانم می رود نالند رگها در تنم کز سینه جانم می رود صد چاک کردم جامه را چون گل فتادم غرق خون کان شاخ گلبرگ تری از بوستانم می رود چون سبره در پایش فتم بر سر کنم خاک رهش گیرم سر راهی که آن سرو روانم می رود چون یاد لعلش می کنم در جانم آتش می فتد چون از خطش یاد آورم دود از دهانم می رود می رفت و من در پی روان می گفت با همراه خود کش این سگ دیوانه را کز پی دوانم می رود تن را به مسجد می برم تا رو به تسبیح آورم چون سبحه گردان می کنم او بر زبانم می رود ناصر دل مجروح را کز تو بتان دزدیده اند خونی ست تازه بر لبش آنجا گمانم می رود