شمارهٔ ۳۴۹

مه تو را ماند اگر ماه به گفتار آید راست سروی تو اگر سرو به رفتار آید گل درد جامه و از شرم رخت سرخ شود گر گلستان جمال تو به گلزار آید عقل و جان و دل و دین گر رود از دست چه باک در ره عشق چنین واقعه بسیار آید مصلحت نیست که آن روی به کس بنمایی شهر غوغا شود و فتنه به بازار آید نسخه حسن تو گر پیر معلم خواند طفل راه تو شود بر سر تکرار آید حلقه زلف تو گر صوفی صافی بیند خرقه بفروشد و در حلقه زنار آید گر می لعل تو یک جرعه مذکر نوشد مست و دستار کشان بر در خمار آید ور ببیند خم ابروی تو یک بار طبیب شرم دارد که دگر بار بر سر بیمار آید مرد ناصر ز فراق تو بر او رحمی کن مگر آن کشته بیچاره دگر بار آید