شمارهٔ ۳۶۷

دل سوخت در فراق تو نوبت به جان رسید مردم ز هجر کی به وصالت توان رسید بر عندلیب آنچه ز باد خزان رسد روز جدایی از دم سردم همان رسید زد غمزه تو بر من از آن می کنم فغان صبرم نماند کارد چو بر استخوان رسید زلف تو عاقبت ز جفا سر به باد داد یارب کدام تیر دعا بر نشان رسید رازی که با میان تو حق در میان نهاد از نازکی کسی نتواند بدان رسید جانم کجا ز زلف تو یاد بدن کند طوطی قفس شکست و به هندوستان رسید شب نعره می زدم به درت چون سگ غریب تشریف سنگ بر سرم از پاسبان رسید ای دل به دیده می گذرد چشم و ابروش ای مرغ هوش دار که تیر و کمان رسید ناصر عجب که آن مه ما را خبر نشد هر شب که ناله های تو بر آسمان رسید