شمارهٔ ۳۸۵

شراب خواره ام و رند و مست و شاهد باز به جرم خویش مقرم می آر و شاهد باز چو کعبتین همه میل من سوی نرد است قمار باز مرا گفته اند زرق مباز در این طریقه که ماییم عیب ها هنر است که در شریعت عاشق حقیقت است مجاز همان که پرده عشاق نی نوا بر داشت تو را به راه مخالف برد مرا به حجاز چو سر پاک نداری سر سجود چه سود چو دل شکسته نباشد درست نیست نماز چو بلبلت ز نوا دم زدن روا نبود به خون خلق اگر دم همی زنی چون باز بیار در لگن جام شمع می ساقی که مرغ روح چو پروانه می کند پرواز در این دمی که منم جام می بود همدم بدین می یی که خورم بانگ نی شود دمساز ز رد خلق قبول خدا طلب ناصر که غیر خدمت محمود نیست کار ایاز