شمارهٔ ۳۸۴

پیش ما خاک آستان نیاز بهترست از چهار بالش ناز همت ما چو قد توست بلند قصه ما چو زلف توست دراز یار روشندلان از آن شد شمع که به سر برده راه سوز و گداز منشانم چو عود بر آتش تا به کی سوزی ام زمانی ساز ساعتی در کنار خویشم گیر یک زمانم به دست خود بنواز چون سگم دایم از نظر مفگن گاه گاهم به لطف خویش نواز همه در روی دشمنان منگر یک نظر سوی دوستان انداز از کرم های خویش یاد آور به گدایان خویشتن پرداز هر کسی واقف جمال تو نیست خام طبعان نی اند محرم راز قبله ما خیال ابروی توست ما بدان قبله می کنیم نماز نغمه چنگ سوی میخانه عاشقان را همی دهد آواز شعر ناصر نگر که در بستان بلبلان را نباشد این آواز صوت مطرب ز دیر می گوید که از اینجا رهی ست هم به حجاز