شمارهٔ ۳۹۲

ماییم و یک دل کاندر او داریم دلداری و بس اغیار رفت از دل برون دل ماند با یاری و بس کاری نماند از هیچ روی ما را به کس کس را به ما داریم در هر دو جهان با یار خود کاری و بس هرگز نبود این دولتم ای سرکه در پایش روی بوده ست از تو سال ها بر گردنم باری و بس بر پای بت سر می نهم باشد که گیرم زلف او ما را ز باب کافری مانده ست زناری و بس من با جفا خو کرده ام می کن وفا با دیگران خرما رقیبان را رسد عشاق را خاری و بس چون چنگم از غم سرنگون خواهی نواز و خواه زن از من نیاید خصلتی جز ناله و زاری و بس ناصر در آتش نه قدم پروانه وار ار عاشقی تا کی چو بلبل مانده ای مشغول گفتاری و بس