شمارهٔ ۳۹۳
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
این مرا بس که تمنای تو می ورزم و بس
همه دارم به وصال تو نمی ارزم و بس
چون سپیدار اگر میوه ندارم ای گل
بر تو آخر نه همه سال همی لرزم و بس
پسته زد خنده که در پوست مرا هم مغز است
من شکستم دهنش را که همین مغزم و بس
بسکه گل شد سر کوی تو ز خونابه چشم
کس نیامد که نیفتاد نه من لغزم و بس
ناصر از هجر تو گر مرد بمر گو غم نیست
یک جواب از دهن خویش نمی ارزم و بس
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş