شمارهٔ ۴۱۶

می رود در خاک خواری آب نالان از فراق بر سر آتش همی گردد سپهر از اشتیاق ما چو ابر از دیده می رانیم سیل و تو چو اشک می جهی از ما و همچون برق می رانی براق اتفاقا صحبت حاضر که غایب شد ز چشم غیب دان داند که چون افتد دگر بار اتفاق طاق گردون نیست در شوخی به ابروی تو جفت جفت ابرویت به پیشانی بود پیوسته طاق آفتاب عشق ذرات وجود ما بسوخت چون عطارد طالعیم از مهر داریم احتراق حرف ناصر کی فتادی در دهان ها چون زبان گر نبودی کاغذ دورویه را رسم نفاق راویان را در نهاوند است آهنگ حجاز مطربی خوش در سپاهان می زند راه عراق