شمارهٔ ۴۶۱
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
به ابروی چو کمانت که گر زنی تیرم
نظر ز ابرو و چشم تو بر نمی گیرم
چو در طریق وفایت شدم ندیم ندم
رفیق گریه زارست و ناله زیرم
ز لذت لب تو گشت جان من شیرین
که داد مادر ایام شهد با شیرم
ز جیب دهر به دیوانگی بر آرم سر
که پای بند سر زلف همچو زنجیرم
بیار ساقی آیینه جهان بین را
به آب باده فروشوی رنگ تزویرم
همه روایت نی از نفخت من روحی است
به قول راست خبر می دهد ز تفسیرم
فراغ است ز شاه و امیر ناصر را
که پادشاهم اگر در دیار تو میرم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş