شمارهٔ ۴۸۶

تو را ای ماه مهرافروز چندانی که می بینم نخواهد در کنار آمد به جز اشک چو پروینم مرا مستی بود آیین و آیینه می روشن مگر آن لعبت ساقی نماید رو در آیینم گریبان می درم چون گل به بوی سنبل زلفت ز عالم غنچه وار آن به که دامن تنگ درچینم به شب های فراقت نیست در تاب و تب هجران به غیر از شمع دلسوزی که او گرید به بالینم ز زلفت بسته ام دل را که من مجنون لیلایم به تلخی می دهم جان را که من فرهاد شیرینم چو شمع روشنم از جان بگو برخیز تا خیزم چو عود خام بر آتش بگو بنشین که بنشینم بهای کفر و زلف تو دل و دین می دهد ناصر زهی دولت که این سودا برآید از دل و دینم