شمارهٔ ۴۹۸
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
نرفت راه بیابان و خسته شد پایم
اگر به سر نرود راه من به سر آیم
به جست و جوی تو آشفته می روم چون باد
مگر به سایه سروت دمی بیاسایم
تو خود به جای خودی در مقام نعمت و ناز
من فقیر به هر جا غریب و تنهایم
به روز هجر مرا کار اشک پیمایی ست
برفت آنکه به پیمانه باده پیمایم
مرا به روی تو رأی و به رأی تو روی ست
که جز به روی تو روشن نمی شود رایم
کمر نبست میان تو را مگر چون موی
مرا عزیمت آن شد که عقده بگشایم
گهر ز دیده ناصر برون شود بر زر
سخن به صنعت ترصیع اگر بیارایم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş