شمارهٔ ۵۰ - در مدح خواجه عبیدالله وزیر و صاحبدیوان
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
درد سر دارم از خمار مدام
نیست درمان به جز دوام مدام
درد ما دواست دردی دن
دردمندی که دیده درد آشام
زلف ساقی برای ما دام است
ما مقید به دام او مادام
چشم او بهر صید می گردد
هست صیاد از آن بود بادام
حلقه زلف او به دانه خال
مرغ دل را همی کشد در دام
به حقیقت در این طریقت ما
پیر چنگ است و رهنمای مقام
نام او کرده ایم در سر ننگ
ننگ در دین عشق باشد نام
چند جو شیم سر به مهر چو خم
پخته در ظاهر و به باطن خام
بر لب آریم راز دل چو قدح
تا به کی دم فرو بریم به کام
شکوه ای پیش صاحب دیوان
ببریم از نوایب ایام
صاحبی کافتاب چاکر اوست
خواجه ای کش عطارد است غلام
ناظم مملکت عبیدالله
که وزارت از او گرفت نظام
نقش توقیع او بیاراید
چهره صبح را به طره شام
تیغ در عهد بخت بیدارش
بیش سر بر نیاورد ز نیام
کلک او تا زبان دراز نکرد
از لب بحر بر نیامد کام
عزم او داد و حزم او بخشید
چرخ را دور و خاک را آرام
از حیای کف کفایت او
عرق سرد می چکد ز غمام
وز نهیب دم مهابت او
نفس گرم می زند بهرام
ای وزیری که بر رخ کافور
کشد از مشک کلک تو ارقام
دوستان را ز خط تو باشد
بوی ریحان اگر رسد به مشام
دشمنان را ز کلک خطی تو
خون به جای عرق چکد ز مسام
دو زبانی سیاه خواهد کرد
روی خصم تو چون سر اقلام
دشمنت را ز رشک مجلس تو
خون دل تا به لب رسید چو جام
گر ببندد سوار امر تو زین
توسن روزگار گردد رام
کره چرخ را اگر خواهی
قدر تو سازد از مجره ستام
زرده مهر را اگر گویی
قهر تو بنهد از کسوف لجام
صاحبا کعبه جناب ترا
بهر طاعت ببسته ام احرام
که چو ارکان دین مرا فرض است
شرط تعظیم شهریار انام
قرب سالی ست تا در این حضرت
می دهد داد نظم و نثر کلام
گر چه عیب است سر به سر هنرم
عیب پوشیدن است رسم کرام
غرضی عرض می کند ناصر
گر چه دارد خجالت از ابرام
کانچه دخل و عطای سلطان بود
خرج من شد و لباس و طعام
غیر لطف تو هیچ باقی نیست
که بماناد تا به روز قیام
تا بگردد به گرد مرکز خاک
همچو پرگار چرخ آینه فام
حفظ تو باد همچو دایره ای
گرد بر گر مرکز اسلام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş