شمارهٔ ۵۳۱

ز زلفت دم زدم دودی برآمد از دهان من لبت را یاد کردم سوخت از آتش زبان من لبت جان است و جان من رسیده از غمت بر لب بیا لب بر لبم نه تا شود پیوند جان من زدی پیکان غمزه بر دلم از پشت بیرون شد دوایی نیست بیرون رفت تیری از کمان من جدایی در میان افتاد و من این دوست تر دارم که از تو تیغ زهر آلود باشد بر میان من اگر در آب و خاک من بکشتی تخم سودایت چرا درد تو می روید ز مغز استخوان من بتم را دوش می گفتم نهم بر آستانت سر بگفتا عار می دارد از این سر آستان من بگفتم طبع نازک را ز ناصر یاد ده روزی بگفتا جای هر خاری نباشد گلستان من