شمارهٔ ۵۳۲

می رفت جان ز بهر دل مبتلای من می گفت دوست را که تو بنشین به جای من تن شد ضعیف و یار نیامد به عیادتم میلی به استخوان ننماید همای من خواندم دعا و سوی فلک کردمش روان شد سنگ و باز بر سرم آمد دعای من بر خاک آستان تو تا سر نهاده ام خورشید سرمه می کند از خاک پای من زاهد مرا به صومعه چون ره نمی دهد کو رند تا به دیر شود رهنمای من چشمت طبیب جان و دل دردمند ماست بیمار شد طبیب که سازد دوای من من جز برای بندگی تو نبوده ام با آنکه هیچ وقت نبودی برای من ناصر نظر به ملک دو عالم نمی کند تا گفته ای که هست فلان گدای من